“मी युजिनिओ बार्बाचा एक लेख वाचला आहे. This is all bullshit! त्यांना तिकडे पश्चिमेकडे डोक्याला शांती पाहिजे. Acting ला तर अशांत माणूस पाहीजे. That is why you should act in a play. Acting केल्यावर मग शांती. ते लोक काय बोलतात ते निरर्थक आहे”

पश्चिमेकडून आले म्हणजे बरोबर अशी आजकाल एक धारणा होऊन बसली असताना, हे मला फारच आवडले.

“प्रेक्षकांनापण मला सांगायचे आहे, की तुम्हीही सरेंडर करायला शिकले पाहीजे. हे आवडले, ते नाही आवडले, हे सांगण्याचा अधिकार तुम्हाला आहेच; पण अनुभव घेताना स्वतःला सोडून द्या. नाहीतर it is like sex. It can’t haapen. Sex चे उदाहरण दिलेकी आपल्याला लवकर समजत. म्हणून तीच analogy वापरून मी म्हणतो, problem with acting is the same as it is with sex; people only talk”

हाहा. पण तथ्य आहे! एकूणच वाचनीय मुलाखत.

शब्द येतात,
भाषा जातात, भाव
जाणार कोठे?

यापुढे थांबू नको तू; आपुल्या वाटा निराळ्या;
वाढत्या संध्येत माझ्या सावल्या वाटेत आल्या!

चांदणे भोगून झालॆ; सावल्यांची ओढ आता
मैफली गाउन झाल्या; मौन झाले गोड आता!

लौकिकी रंगुन जा तू, और त्याला वर्ख आहे
लौकिकापल्याडच्या त्या अद्‌भुती मी गर्क आहे!

पावसाचे शैत्य येथे, काजव्यांची लख्ख झाडे;
गर्द कालेखातसुद्‍धा चित्त चाकाटे उजेडे!

जा कुठेही, जा कसाही; शेवटी येशील येथे
वाकडी वा वाट वेडी या इथे विश्राम घेतॆ!

(मी केलेले स्वैर इंग्रजी भाषांतर: http://asuph.wordpress.com/2005/09/21/the-destination/)

तर आता हे पानही आपण भरवणार!

मी पण मराठी…